Lelies in het veld

Annabel kan kruipen sinds vorige week!

Niet is meer veilig.

Ze is met name verzot op kabels en elektra.

Verder heeft Annabel nu ook flink melige buien.

Hieronder een kort videoverslag:

‘Seksuele voorlichting is cruciaal voor jongeren.’
Dat zei staatssecretaris Ben Knapen  vorige week toen Doutzen Kroes hem een rapport overhandigde.

Maar wanneer begin je met seksuele voorlichting? Ik wil zelf pas over bloemetjes en bijtjes beginnen als Annabel weet wat een bloem en een bij is. Dus we zijn nog in de fase waarin Annabel leert dat er allemaal andere wezens op aarde rondlopen. We hebben daarvoor fantastische boekjes met schapen en koeien aangeschaft, maar in real life de dieren bekijken geniet toch mijn voorkeur.

Dus vandaag gingen Annabel en ik weer ons wekelijkse hardloop rondje doen door de weilanden. We hebben een paar stops gemaakt om de koe en het schaap te bewonderen. Annabel snapt het nu al echt. Als de kinderwagen stopt gaat ze meteen rechtop zitten en kijkt ze om zich heen.

Als je met je muis over de plaatjes zweeft dan zie je ongeveer hoe het ging…

Welnu, rondgeleid in het rijk der dieren kwamen we bij onze grote Neerlandse vrienden, de koeien.

Nu komt mijn frustratie… We kunnen een mond vol hebben van Noord Afrikaanse jongeren in de randstad, of over het kabinet, over MOE-landers die massaal immigreren, maar dit slaat alles!

Ik was altijd van mening dat die koetjes in de weide o zo politiek correct waren! Kijk, de koeien in de bio-industrie, dat zijn de boosdoeners. Vandaar geven we kapitalen  uit omdat we onze melk en dierlijke producten van de vrije koetjes willen hebben. Maar zijn die koeien nu helemaal over het paard getild? Ze zijn zo vrij geworden dat zelfs zelfs Doutzen Kroes en Ben Knapen deze actie ongehoord zouden vinden. Voor de ogen van een 10 maanden oude baby!

Wie gaat er mee de barrikaden op? Protesteren tegen dit onacceptabele gedrag bij het weiland, met spandoeken daar gaan staan en met z’n allen tegen die koeien ‘BOE’ roepen.

Vandaag is het een gedenkdag. Twee jaar geleden is onze oudste zoon Bram geboren.

Het is een soort van dilemma: vieren wij het leven wat we van hem hebben mogen mee maken of is het een verdrietige dag omdat we hem niet in onze armen mogen vast houden.

Laatst hoorde ik (Liliana) de volgende vraag gesteld worden aan iemand anders “wat is de mooiste dag uit je leven?”. Ik ging voor mezelf nadenken wanneer dat was. Ik dacht aan de dag dat ik Bram mocht vast houden in mijn armen. Een bijzondere moment.

Ik voel me dankbaar voor het leven wat we van Bram hebben mogen mee maken, dat we hem hebben mogen voelen en lief hebben. Bijzonder om vandaag weer stil te staan bij hoeveel wij naar hem hebben verlangd. Nu verlangen we naar de dag dat we weer samen als gezin mogen zijn.

Hieronder het filmpje dat we een paar dagen na zijn overlijden hebben gemaakt.